Waarom ik vandaag woedend ben

En waarom Danny Vera niets te verwijten valt

 

Vandaag voelde ik mijn woede groeien naar aanleiding van een artikel van Taxi Music*, met als kop:

There’s still hope for songwriters, even in today’s music industry.

(*Taxi is een Amerikaans A&R bedrijf dat de intentie heeft om de muziek van songwriters en componisten op de juiste plek te krijgen)

Het advies van Taxi als je met je muziek in de Top 40 terecht wilt komen: zorg dat je een contemporary beat onder je nummer zet en samenwerkt met een producer die met zijn computer allerlei commerciële opsmuk toevoegt. Zodat het hedendaags gaat klinken.

Kortom: lever je muzikale ziel in, gooi je gitaar of piano de deur uit en laat een computer het werk doen. Vergeet echtheid.

Precies dat is wat me zo stoort aan ‘de muziek van tegenwoordig’. Alles wat ik op de radio hoor klinkt als eenheidsworst. De ziel is eruit en kippenvel krijg ik er allang niet meer van. Echte instrumenten zijn ver te zoeken, computers produceren betekenisloze muurdecoratie, timingsverschillen worden rechtgetrokken, ménen wat je zingt is niet belangrijk en je instrument beheersen of creatief zijn met akkoorden al helemaal niet meer.

Hedendaagse muziek is muziek om te scoren, niet omdat je iets wilt zéggen.

Als je écht wilt opvallen in de hedendaagse muziek, zou Taxi het tegenovergestelde advies moeten geven:

Laat je hart spreken, niet je computer.

Schrijf liedjes zoals een kind tekent. Vang je ziel. Ga achter je piano of gitaar zitten als je voelt dat er iets uit wil. Zet een leeg blad papier voor je en een opname recordertje. In plaats van een laptop met acht tracks en een verzameling zielloze samples.

Want ik ben die platte, oppervlakkige junkfood muziek helemaal zat. En ik geloof dat dat voor veel meer mensen geldt. Dat het slecht gaat met 3FM is geen verrassing: het zou zomaar kunnen liggen aan de aard van de muziek die daar gedraaid wordt. Elke dag friet en een hamburger ben je snel zat.

Iemand die dat heel goed begrepen heeft, is Danny Vera. Met zijn supersmaakvolle arrangement van Roller Coaster, dat helemaal spreekt in het idioom van de ziel, gespeeld op échte instrumenten door échte muzikanten, scoort hij een megahit. Omdat het nieuw is, maar juíst niet hedendaags klinkt.

Dus bij deze mijn pleidooi voor meer muziek op de radio waarmee je iets wilt zéggen in plaats van wilt scoren. Mijn missie: de ziel terug in de hedendaagse muziek. Met kippenvel als graadmeter.

Dat ik als songwriter volop mensen om me heen heb die dát waarderen en daar hun energie en moeite in willen steken, stemt mij écht hoopvol. De kentering is nabij. Hoop ik.

< Lees een ander blogartikel

Of luister naar mijn songs >


Artikel delen